30-3-2019 - Het is niet altijd feest!


Hetgeen de kop van dit stukje tekst al aangeeft is veelzeggend voor zoals we de afgelopen week hebben ervaren. Het begon allemaal afgelopen dinsdag, de dag dat we meenden dat deel één van de jonge duiven er voor het eerst uit moesten. Zo gezegd zo gedaan maar o jee dat werd me een ware hel voor de jonge spruiten.

Als het er nu twee of drie waren, voor het hok, achter het hok, naast het huis het was allemaal niet af te zien waar de heren kromsnavel toesloegen. Het hele jaar nog geen probleem gehad maar nu dus uitgerekend bij het uitlaten van de jonge duiven was het bingo.

Rond de klok van 14.00 uur nog een 17 tal jongen foetsie en in geen velden of wegen te bekennen. Niet in de bomen voor zover te zien, niet op de daken van de huizen tja dan word je natuurlijk allerminst vrolijk. 17 van de 41........maar goed niet eerder treuren dan het avond is en zo was het nu ook enigzins. Tegen de avond nog enkele die bij huis vlogen en bij het binnen roepen daarvan, hetgeen natuurlijk niet eenvoudig was, kwamen er zowaar nog enkele om de hoek van het huis aanlopen. Lang verhaal kort 's avonds bij het sluiten van de hokken waren er 40 present, dus ééntje absent. Tja die is dus gesnapt was onze stellige overtuiging.

Echter de volgende dag vloog daar toch nog een jong rond welke er uiteindelijk ook nog in is gelopen. Dus geen verliezen maar helaas wel een viertal gewonden na die vervelende aanvallen van de haviken.

Een dag later maar besloten om de oude duiven voor het eerst een eindje weg te brengen. Plaats van lossing was Boyl, zal een kilometer of 10 zijn denk ik. Bij thuiskomst niets thuis, enkele minuten later vier oude doffers en dan weet je het ook al zo'n beetje. Ondanks dat de grote koppel zeer kort daarop arriveerde heeft het de hele middag toch nog enkele duiven gedruppeld. Ook hier 's avonds één absent waarbij ook nu weer de gedachte heerste van gesnapt door de kromsnavel. Maar ook nu weer liep het af met een sisser want de volgende ochtend zat daar toch de jaarling doffer die nog ontbrak. Echter wel met een verwonding boven op de vleugel, dus wel degelijk op geslagen door zo'n kloten beest.

Vrijdagmorgen de oude duiven voor les twee weggebracht richting Frederiksoord, afstand 23 kilometer. Eerst de duivinnen gelost en 10 minuten later gevolgd door de doffers. Echter de doffers wonnen het royaal van de duivinnen want ze waren 3 minuten voor de dames thuis. Gelukkig kon het klepje snel dicht.

Na de middag de jonge duiven van het andere hok er voor de eerste keer uit. Prachtig weer er bij en ze konden de hele dag rustig buiten vertoeven.  Bij het binnenroepen 's avonds toch nog een vacature welke we overigens nog wel konden waarnemen doordat hij of zij zo nu en dan over het hok vloog. Wel buiten geslapen in de hoop dat ze zaterdagmorgen alsnog naar binnen zou lopen. Helaas het mocht niet zo zijn want deze is dus wel degelijk opgehaald door de kromsnavel en meegenomen richting wandelbos zonder overigens afgerekend te hebben bij de kassa!

In de loop van zaterdagmorgen de oude duiven voor de derde keer in de mand gehad en gelost in Havelte, ruim 32 kilometer in rechte lijn door de lucht. Ook nu weer eerst de duivinnen en 10 minuten later de doffers. De dames keurig eerst thuis en 5 minuten later waren daar ook de doffers. Alles vlot thuis!

Tot slot van de toch wel kleine klaagzang dan nog de vleugelproblemen. We ontkomen er al jaren niet meer aan hier en kijken er ook niet raar van op. Het ene jaar blijft de schade beperkt bij één en het andere jaar kunnen het er ook zo maar een stuk of 6 zijn. En wat toch wel bijzonder is, het zijn altijd maar dan ook zonder uitzondering de doffers die het hebben. Onze duivinnen kennen geen vleugelproblemen. Toch wel raar eigenlijk of misschien ook niet?

Het feit wil dat onze doffers niet normaal kunnen trainen zo lijkt het wel. Ze vliegen niet door de lucht maar ze knallen door de lucht. Geen uur lang knallen maar zeker een dik half uur. Onhuur eigenlijk en wat mij opvalt nu ik iedere dag onderweg ben en overal in het land 's morgens en 's middags duiven zie vliegen ik constateer nergens een koppel duiven die er zo aan trekt als die idiote doffers van ons. De duivinnen doen dat niet, die trainen ook niet maar die vliegen zeg ik altijd.

Hoe het kan, de één zegt je voert te zwaar, de ander zegt ze zitten de hele winter vast. Het zal allemaal wel maar te zwaar voeren hebben we nooit gedaan ook al weten we dat eigenlijk nu niet zo goed omdat we de samenstelling van ons voer in de blauwe zak niet weten. Kortom de teller staat al weer op twee met vleugelproblemen.

Valt er dan niets te genieten? Jazeker wel, gelukkig wel! We genieten op dit moment zeker van hoe onze duiven er op staan. Ze stralen gezondheid en fitaliteit uit, berestrak in het pak, krijtwitte neusdoppen, uitermate mooie mest, veel leven in de brouwerij dus wat wil je nog meer? Wat ons betreft kan het volgende week beginnen.

Het blijft een prachtige hobby hoor!

<<< Terug